Wszystko przez zapomniany portfel

[christophermorrm]

W życiu są momenty, kiedy czujesz się jak ostatni idiota. Nie taki zwykły, codzienny, tylko ten głęboki, egzystencjalny – kiedy patrzysz na swoje odbicie w szybie zamkniętej restauracji i myślisz: ,,No i po co ty to zrobiłeś?". Miałem taki moment w sobotę, około godziny czternastej, stojąc przed galerią handlową z pustymi kieszeniami.

Nie zgubiłem portfela. Nie ukradli mi go. Po prostu – zapomniałem. Zostawiłem w domu, na komodzie, obok kluczy, które akurat pamiętałem. Genialne, prawda? Wsiadłem w autobus, przejechałem przez pół miasta, wysiadłem, wszedłem do sklepu po prezenty dla siostrzeńca (trzecie urodziny, nie mogłem zawalić), stanąłem przy kasie i wtedy dotknąłem pustej kieszeni. Kasa. Cisza. Panie, czy pan zapłaci? Nie zapłacę. Nie mam czym.

Udało mi się wycofać z godnością – czyli powiedziałem, że sprawdzę coś jeszcze na półce, i po prostu wyszedłem. Potem stałem pod galerią, plucha, wiatr, a w głowie kalkulacje: do domu wracać godzinę, potem znowu wracać tutaj, totalna porażka. Na domiar złego telefon rozładowywał się w oczach – jakieś osiem procent. Wiadomość od siostry: ,,Będziesz na osiemnastej?". Odpisałem: ,,Tak". A sam nie wiedziałem, jak to zrobić.

Usiadłem na ławce. Nie tej ładnej, tylko takiej przy śmietnikach, gdzie wiecznie śmierdzi piwem. I pomyślałem: kurczę, gdybym miał chociaż dwadzieścia złotych w telefonie, mógłbym zamówić kogoś, kto by mi przywiózł portfel z domu. Ale nie miałem. Zero. Wszystkie aplikacje płatnicze podpięte pod karty, które zostały w domu. Bez portfela jesteś nikim. Współczesny żebrak z iPhone'em.

I wtedy przypomniało mi się coś, co kiedyś powiedział Tomek, mój współlokator z czasów studenckich. On zawsze miał jakiegoś farta. Grał w jakieś automaty w internecie, ale nigdy nie wchodził w to na poważnie. Mówił tylko: ,,Jak już jesteś w dupie, to nie zaszkodzi spróbować". Wyśmiewałem go wtedy. Ale teraz? Siedziałem na śmierdzącej ławce, było zimno, telefon miał siedem procent baterii, a do urodzin siostrzeńca zostały cztery godziny. Co miałem do stracenia? Nic.

Wszedłem na znaną mi stronę. Nie musiałem jej szukać – wcześniej raz czy dwa przewinąłem przez ofertę, ale nigdy nie zarejestrowałem się na poważnie. Tym razem kliknąłem ,,rejestracja". Formularz był prosty – mail, hasło, numer telefonu. Potwierdzenie przyszło w ciągu sekundy. Zalogowałem się. Ekran był czysty, kolorowy, bez tego przytłaczającego hałasu reklam, który zwykle wyłącza mnie od razu. To było vavadacasino – proste, szybkie, bez udziwnień.

Wiedziałem, że nie mam nic na koncie. Ale przeczytałem gdzieś, że na starych kontach, jeśli się nie logowałeś przez dłuższy czas, czasem pojawiają się jakieś drobne bonusy od operatora. Nie wierzyłem w to, ale sprawdziłem. I proszę – zakładka ,,prezenty" świeciła się na czerwono. Kliknąłem. Na koncie pojawiła się mała, śmieszna kwota. Żadnej wielkiej kasy, ale tyle, żeby móc zrobić kilka spinów na najniższej stawce. Pomyślałem: ,,No dobra, vavadacasino, teraz pokaż, co potrafisz". Śmieszne, bo mówiłem do ekranu jak do człowieka. Ale byłem zdesperowany.

Włączyłem pierwszy automat z brzegu. Jakiś egipski – piramidy, faraony, skarby. Stawka minimalna. Kręcę raz – nic. Drugi – nic. Trzeci – dwa złote, żart. Czwarty – pięć. Piąty – znowu nic. Szósty – pełna linia, ale bez fajerwerków. Moje saldo rosło powoli, żałośnie powoli. W normalnych okolicznościach bym rzucił to w cholerę i poszedł do domu. Ale nie miałem dokąd pójść. Ani jak wrócić.

Siódmy spin. Coś drgnęło. Ekran na sekundę zamarł, a potem zrobił się cały złoty. Bonus. Darmowe spiny. Jeszcze więcej darmowych spinów. Mnożniki. Nie nadążałem z czytaniem komunikatów, bo pojawiały się jeden po drugim. Palce mi zesztywniały z zimna i niedowierzania. Kiedy animacja w końcu się skończyła, spojrzałem na saldo. I odetchnąłem. Nie, nie wygrałem majątku. Ale wygrałem wystarczająco dużo, żeby kupić prezent dla siostrzeńca, wrócić do domu taksówką i jeszcze zamówić pizzę na wieczór.

Natychmiast wypłaciłem połowę. Zostawiłem trochę na koncie, ale tylko dlatego, że minimalna wypłata była wyższa niż to, co chciałem przelać. Wiedziałem, że zaraz to wyciągnę. Taksówka przyjechała po dziesięciu minutach. W drodze do domu patrzyłem przez okno na mokre ulice i pomyślałem: ,,To było najdziwniejsze popołudnie w moim życiu". Siedzieć pod galerią, grać na telefonie z resztką baterii, wygrać akurat tyle, żeby nie wracać pieszo przez godzinę. Kto by pomyślał.

W domu złapałem portfel. Potem szybko do sklepu – miś, klocki, balon. Na urodzinach siostrzeńca byłem punktualnie o osiemnastej. Mały dostał prezenty, uśmiechał się, dmuchał w balon. Siostra zapytała: ,,Gdzie ty kupiłeś te klocki? Są super". ,,W jednym miejscu" – odpowiedziałem wymijająco. Nie chciałem tłumaczyć, że godzinę wcześniej stałem pod galerią, marznąc, i że cały ten prezent zawdzięczam jednemu spinowi na egipskim automacie na vavadacasino.

Czy to była odpowiedzialna decyzja? Nie. Czy polecam? Też nie. Ale czasem życie stawia cię w sytuacji, w której nie masz dobrych opcji – masz tylko różne wersje złych. Wybrałem tę, która akurat zadziałała. I nie zamierzam powtarzać tego eksperymentu. Od tego dnia portfel mam zawsze przy sobie. Sprawdzam przed każdym wyjściem. Naładowany telefon też.

A aplikacja? Wciąż jest w telefonie. Nie użyłem jej ani razu od tamtej soboty. Ale nie mam serca jej usunąć. To taki mały pamiętnik z popołudnia, kiedy byłem ostatnim idiotą i jednocześnie facetem, który wygrał na czas. I wiesz co? Gdybym miał cofnąć czas, zrobiłbym to samo. Nie dla wygranej. Dla tej lekcji, że nawet gdy wszystko wygląda beznadziejnie, czasem jeden klik może zmienić bieg rzeczy. Tylko trzeba wiedzieć, kiedy przestać. Ja przestałem. I mam z tego czysty portfel i czyste sumienie.

[yonset]

Spek

[yonset]

Cale

[yonset]

Blue

[yonset]

Deko

[yonset]

Rudy

[yonset]

Bomb

[yonset]

Bino

[yonset]

Judy

[yonset]

Juli

[yonset]

best

[yonset]

Push

[yonset]

Arts

[yonset]

John

[yonset]

Fran